Excel czy system EHS: jak rozpoznać moment, w którym arkusz zaczyna kosztować

Pierwszy: w obiegu są pliki z dopiskami „final”, „final2”, „po uwagach”. Drugi: nikt nie potrafi odtworzyć, kto zmienił wartość w komórce i na jakiej podstawie. Trzeci: terminy badań, szkoleń i przeglądów pilnuje pamięć jednej osoby wspierana przez formatowanie warunkowe.

Czwarty: zestawienie dla zarządu powstaje ręcznie przez kilka godzin i za każdym razem trochę inaczej. Piąty: dane z hali trafiają do systemu z opóźnieniem, bo najpierw są zapisywane na kartce. Szósty: przy audycie brakuje dowodów wykonania — jest wpis „zrobione”, ale nie ma zdjęcia ani protokołu.

Siódmy, najpoważniejszy: plik zawiera dane osobowe i krąży e-mailem między osobami, które nie powinny mieć do nich dostępu. Ten sygnał zwykle przesądza sprawę szybciej niż wszystkie pozostałe razem wzięte.

Koszt czasu widać najłatwiej: godziny konsolidacji plików, przepisywania danych i szukania najnowszej wersji. W średniej wielkości zakładzie to zwykle kilka dni roboczych w skali miesiąca, rozproszonych tak, że nikt ich nie sumuje.

Koszt ryzyka jest mniej widoczny, ale dotkliwszy: przeoczony termin badań lekarskich, nieaktualna ocena ryzyka, niezamknięte działanie po zdarzeniu. Każdy z tych przypadków ma konsekwencje wykraczające poza dyskomfort administracyjny.

Trzeci koszt to pytania, na które po prostu nie da się odpowiedzieć. „Ile działań po zdarzeniach z ostatniego półrocza zostało zamkniętych w terminie i ile z nich przeszło przegląd skuteczności?” — w arkuszach to pytanie oznacza dzień pracy, w systemie procesowym filtr i dziesięć sekund.

Mała organizacja z jednym zakładem, jedną osobą prowadzącą sprawy BHP i stabilnym zestawem stanowisk może pracować na arkuszach przez lata bez szkody. Podobnie jednorazowy projekt analityczny albo zestawienie przygotowywane raz do roku.

Sygnałem do zmiany nie jest wielkość firmy, tylko liczba równoczesnych uczestników procesu i liczba terminów, które ktoś musi pamiętać. Trzy osoby wypełniające ten sam plik to już problem; trzydzieści terminów w kwartale to już ryzyko.

Najgorsza strategia to migracja wszystkiego naraz. Najlepsza — wybranie jednego procesu, który boli najbardziej, zwykle zgłoszeń i działań po zdarzeniach, i uruchomienie go w systemie w całości: od zgłoszenia z telefonu po przegląd skuteczności.

Dane historyczne przenosi się selektywnie. Otwarte działania, aktualne oceny ryzyka i obowiązujące terminy — tak. Archiwum sprzed pięciu lat zostaje tam, gdzie jest, i wystarczy je zabezpieczyć.

Po pierwszym procesie kolejne dokładają się szybciej, bo struktura organizacyjna, uprawnienia i lista stanowisk są już w systemie. Typowy porządek to: zgłoszenia i zdarzenia, następnie działania korygujące, potem audyty i obchody, dalej szkolenia i badania, na końcu chemia i rejestry techniczne.