Poziom ekspozycji na hałas odniesiony do 8-godzinnego dnia pracy (LEX,8h) to wartość, którą porównuje się z progami 80 i 85 dB(A). Oprócz niej ocenia się maksymalny poziom dźwięku A (LAmax) — NDN 115 dB(A) — oraz szczytowy poziom dźwięku C (LCpeak): 135 dB(C) jako dolny próg działania i 137 dB(C) jako NDN. Przy pracy w nierównym tygodniu stosuje się poziom tygodniowy (LEX,w).
Dzienna ekspozycja na drgania A(8) to skuteczna wartość przyspieszenia drgań odniesiona do 8 godzin. Drgania miejscowe (HAV — hand-arm vibration) działają na organizm przez kończyny górne i mogą prowadzić do zespołu wibracyjnego (m.in. zaburzeń naczyniowych i nerwowych dłoni). Drgania ogólne (WBV — whole-body vibration) przenoszą się przez siedzisko lub podłogę i obciążają głównie kręgosłup.
Frakcja wdychalna i frakcja respirabilna pyłu mają odrębne NDS. Do pyłów o działaniu rakotwórczym zalicza się m.in. krzemionkę krystaliczną (kwarc, krystobalit) we frakcji respirabilnej oraz pył drewna twardego — prace z ich narażeniem trafiają do rejestru prac z czynnikami rakotwórczymi i częstszych pomiarów (zob. poradnik o pomiarach środowiska pracy).
Klasy półmasek filtrujących FFP1, FFP2 i FFP3 (PN-EN 149) różnią się skutecznością filtracji i dopuszczalnym przeciekiem. Orientacyjnie wytyczne doboru do PN-EN 529 przyjmują dla nich ochronę przy stężeniach do ok. 4, 10 i 30 krotności NDS — rzeczywisty dobór zależy jednak od rodzaju pyłu, ekspozycji i zaleceń producenta. Dla sprzętu przylegającego do twarzy warto wykonać test dopasowania (fit test), bo nieszczelna maska nie daje deklarowanej ochrony.