PN-EN 131 to wieloczęściowa norma drabin: część 1 — rodzaje i wymiary, część 2 — wymagania, badania i oznakowanie, część 3 — oznakowanie i instrukcja użytkownika, część 4 — drabiny wielopozycyjne z zawiasami; kolejne części dotyczą m.in. drabin teleskopowych i ruchomych platform. Od wersji normy z 2017/2018 r. wyróżnia się drabiny profesjonalne i nieprofesjonalne (domowe) — obie o obciążeniu maksymalnym 150 kg, ale badane z różną wytrzymałością i trwałością. W zakładzie pracy stosuj drabiny profesjonalne.
Drabina przystawna, drabina rozstawna (dwustronna), drabina wielofunkcyjna (przegubowa) i drabina wielozadaniowa z podestem różnią się sposobem ustawienia i ryzykiem — dlatego w ewidencji zapisuj typ drabiny, a nie tylko „drabina”. Drabiny przystawne ustawia się pod kątem ok. 65–75°, a ich górna część powinna wystawać co najmniej 0,75 m ponad krawędź, na którą się wchodzi. Szerokie drabiny dłuższe niż 3 m wymagają zwykle belki stabilizującej (trawersy).
Osoba kompetentna to pracownik wyznaczony przez pracodawcę, który zna normę, instrukcję producenta i kryteria oceny — przepisy nie przewidują osobnego „uprawnienia do przeglądu drabin”. Kontrola przed użyciem (wzrokowa, przez użytkownika) różni się od przeglądu okresowego (udokumentowanego) i kontroli doraźnej po zdarzeniu, np. upadku drabiny lub uderzeniu wózkiem — zob. przeglądy wózków widłowych.
Kryteria wycofania z eksploatacji to warunki, przy których drabina trafia do naprawy lub kasacji: pęknięty lub wygięty szczebel, odkształcony słupek, brak stopki antypoślizgowej, niedziałający zamek lub rozpórka, nieczytelne oznakowanie. Wycofaną drabinę oznacz zawieszką i odstaw w wyznaczone miejsce, a datę przeglądu najwygodniej powiązać z identyfikatorem — zob. kody QR i NFC w BHP.